من عاشق جنگلای بی رد پام..من عاشق راههای نرفته..من عاشق جاده های بی انتهام که دستامو باز کنم و چشمامو ببندم و تو کولاک زمستونی برم و گم شم. من عاشق گم شدنم.فقط یه قسمت درد ناک داره.و اونم اینه که همه به گم بودن یه نفرعادت میکنن. اما گم شده به گم بودن خودش نه.

+