دلم گرفته است...تمام شب نماز می کنم که باد...سیاهی نگاه خسته ام سحر کند...شبی میان ماه و اشک و آه...میان بازی ستارگان و آب غرق چاه...تمام قصه ام سفید می شود! سنگ می زنم به راه...سنگ می زنم به هر چه ماندن و رسیدن است...سنگ می زنم به اشک چلچله چنان که بغض...نمود اشتیاق خواندنش تباه...مسافر ای رفیق لحظه های دور...بگو چگونه بغض یخ زده شکسته می شود؟! بگو چگونه می توان نیاز را صدا کشید...بگو کجا زمان رفتن و گذشتن است....آه ای مسافر و رفیق لحظه های دور...بگو چرا خیال خواب ما سحر نمی شود؟................................................
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
خیلی قشنگ بود..ممنون

دوباره سلام. اجازه ی بودن ازم صلب شد! قناری پر کشید و رفت! خدانگهدارش...الان دیگه فقط مونده شاخه ی شکسته ی زیر پاش...بی اجازه اومدم ببینم هیزم نمی خوای؟!؟! راستی ممنون که ذوق شعرمو بهم برگردوندی...البته اگه بشه اسمشو گذاشت ذوق شعر!!...کامنت قبلیم پاک شده بود...این یعنی باید برم......بیخیال...شاخه که شکست...اما درخت هنوز هست!
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
نه قناری هست خوبم هست..هیچ جا هم نمیره..من اون کامنت رو فک کردم خصوصی بود برا همین پابلیش نکردم..ولی خوندمش..شاخه شکسته دیگه چیه؟..به قناری بگو بیاد ..