نگاه کن!
نگاه کن گوزن من!.
.چگونه با دو بال..
به روی ابرها ستاره ساز میشوم؟..
نگاه کن!..
نگاه کن گوزن من!
چگونه از دویدن ات.
.ستاره ها به هر طرف شهاب میشوند..

به من بگو که چند نفر.
.شب گذشته را به احترام باد
کنار پنجره نفس کشیده اند..

به من نگاه کن گوزن من
..دمی بیا پرش کنیم از این مکان.
.به سرزمین ابرها وموج ها .

مرا ببر امید دلنواز من..
مرا ببر امید دلنواز من.
...کسی در این شب قشنگ..
از میان کوه های دور
فلوت میزند..
مرا دگر رها مکن..
مرا از این ستاره ها جدا نکن

پ.ن:مرا ببر به سرزمینی که در آن همه به احترام بارانی که بر شیروانی میبارد تا صبح بیدار میمانند..و میرویند...برو بگو که در فانتزیا وقتی مه میشود..کسی آتش روشن نمیکند..مه را باید فهمید....به من بگو که چند نفر.
باران و شیروانی را شنیده اند.

پ.ن:آفتاب میشود
+بشنوید