این دوست با گذاشتن این آهنگ های خاطره انگیز تو وبلاگش ما رو باز داره هوایی میکنه بشیم ممد امریکایی ها!..یادش به خیر دهه هشتاد ترانه ها چه پر معنی تر بودن..آهنگ ها چه قدر قشنگ تر بودن..صدا ها چه قدر بهتر بود...ویدئو ممنوع بود..سی دی که اصلا نبود..نوار بود..ما هم یه ضبط صوت داشتیم که گاهی نوار جمع میکردو با خودکار بیک دوباره نوار رو میچرخوندیم تا درست بشه..فکر میکنین چی گوش میدادیم؟بهترین موسیقی های دهه هشتاد رو!..ولی خیلی کارمون رو راه مینداخت..اصلا ما همین بهترین آهنگ ها رو.. خاطره انگیز ترین هاش رو با همون ضبط صوت داشتیم ..شهرام برادر بزرگ بود و نوارهای خارجی میذاشت...بعضیاش برای من که کوچیک بودم خیلی جذاب بودن..این آهنگ هم که بالا می بینید یکی از اون ها بود..به نظرم امریکا هم اون موقع ها یه امریکای دیگه بود..ممد امریکایی ها هم ممد امریکایی های دیگه ای بودن..یادم میاد بودن کسانی که عاشق این بودن که پاشون رو بذارن تو خاک امریکا و بتونن اونجا ادامه تحصیل بدن و زندگی کنن..بر خلاف خیلی ها که میگن امریکا دهه هفتاد در اوج بود..من میگم دهه هشتاد..شاید به خاطر این بود که دوره کودکی من دهه هشتاد بود...کلاس زبان زیاد نبود.یه سیمین بود و یه ایران- امریکا.اولین رکن ممد امریکایی بودن این بود که زبانت رو قوی کنی..سفارت اون موقع ها گاهی برای دانشجو های ایرانی ویزا صادر میکرد..بسته به اینکه حال کارمندش اون روز خوب بود و یا نبود.راه وروشش رو همه فوت آب بودن..اینکه چه جوری وارد شی..اول لبخند بزنی یارو خوشش بیاد..یا آخر چه مدارکی نشون بدی..چیو اول نشون بدی..و...اکثر ممد امریکایی ها رو تو کلاس های زبان میدیدی..کسانی بودن که غذاشون به سبک امریکایی بود..لباس پوشیدن..موهاشون..خلاصه اینکه امریکا رویای خیلی ها بود.اسم ایالت ها و ولایت هاش که هیچ..اینکه دمای کدوم شهر امروز چند درجه است هم از طریق رادیو چک میکردیم..اینکه لهجه تگزاسی رو یاد بگیریم بهتره..یا لهجه نیویورکی.نه اینترنت بود..نه ماهواره..همون رادیو های پارازیتی بود..و ضبطهایی که نوار جمع میکرد.ولی آهنگهایی که از توش میومد بیرون یه زندگی بود..یه دنیای دیگه ای داشت...وقتی میگم رویا بود..برای ما پایین شهریا بود..وگرنه بالا شهریاش به قول بهروز وثوقی براشون راه امامزاده داوود بود.پدرا و مادرا چه قدر بچه هاشون رو نصیحت میکردن که اونجا هیچ خبری نیست.هرجا بری آسمون همین رنگه..ولی این طور نبود.و این طور نیست..من و خیلیای دیگه پیه همه چیز رو به تنمون مالیده بودیم.ظرف شویی و کار کردن تو رستوران برای یه دانشجو ایرانی تو امریکا اصلا کسر شان نبود.منظورم قشری بودن که رویای ادامه تحصیل بعد از دبیرستان تو امریکا رو داشتن..نه اونایی که به خاطر "مون واک" مایکل جکسون میخواستن برن...که تعدادشون کم نبود..بچه های نسل من و از جنس فکریه سرزمین آرزوها.سوختند و یه عده کمی تونستن برن..یه عده ی هم موندن و موندگار شدن..نسلی که چیزی نمیخواستن به جز آرامش..به جز رفاه..به جز تحصیل تو بهترین دانشگاههایی که حقشون بود.

امروز دیگه ممد امریکایی ها رفتن..تموم شدن..الان ممد کانادایی و ممد استرالیایی ها راه افتادن..ولی نه کانادا امریکا میشه..نه استرالیا .حتی دیگه امروزم امریکا..امریکای دهه هشتاد نیست.امریکای دهه هشتاد تموم شدو ما بهش نرسیدیم.بعضی حس ها هست که تو فضاش باید باشی تا متوجه بشی.وقتی من میگم امریکای دهه هشتاد..اونایی که بودن و میدونن من چی میگم..خودشون میفهمن .هرچند من بچه مدرسه ای بودم اون موقع..ولی یه ممد امریکای متعصب بودم.من به تعصب اون موقع خودم افتخار میکنم.به اینکه تو ذهنم شهامت ساختن بهترین آرزوها رو داشتم..وقتی که خیلیا اینجا بزرگترین آرزوشون این بود که دختر مدرسه دخترونه روبرویی از نامه ای که براشون نوشتن خوششون میاد یا نه ..اینکه شهامت تلاش برای رسیدن به دور دست ترین سرزمین ها رو داشتم...هرچه بود تموم شد..ولی یاد و خاطره اون روزا و کارای عجیب غریبی که میکردیم یادم نمیره و همیشه باهامه.

پ.ن:آهنگه بالا رو سارا تو وبلاگش برای دانلود گذاشته..در ضمن دو تا از داستان های زیبایی رو که خودش نوشته و همچنین شعرهای بی نظیری که میگه رو میتونید بخونید..این قدر شعرهای این دوست زیباست که خیلی ها با شعرهای شعرای قدیم اشتباه میگیرن..خودتون ببینید.

+عکس