صبح های شنبه من تا دو ساعت نگذرد روبه راه نمیشوم.به خاطرهمین تا حدود دو ساعت بعد از بیدار شدن با کسی صحبت نمیکنم و تو خودم هستم.ولی نمیدانم چه جوری است که بعضی ها مثل این همکار من صبح ساعت هفت صحبت هایی میکنند که معمولا شما در یک مهمانی هنگام رقص !..آن وقت ساعت ده صبح اخلاقش مثل ساعت هفت صبح من میشود!.بعد از ظهرها که من و بقیه حالمان خوب است و خوشحال از رفتن از سر کار به خانه هستیم او با کسی نه تنها صحبت نمیکند بلکه خدا حافظی را هم به زور می کند..درست است که من صبح های شنبه اگر شب قبلش ساعت ده هم خوابیده باشم باز هم نیاز به زمان دارم تا به قول معروف یخم آب شود..ولی تا آنجایی که من میدانم اگر اکثریت مردم این طوری نیستند قریب به اتفاق دیگر صبح ها حرف های ساعت چهار بعد از ظهر را نمیزنند.!.به خاطر همین از او پرسیدم صبح ها چه میخورد که این طوری سر حال است..ولی بعد از ظهر ها حالش گرفته است..یا چرا سیستمش به هم ریخته..گفت صبح ها که از خواب پا میشود سه سیخ دل و قلوه گوسفندی به همراه گوجه و سبزی خوردن میخورد..نفس عمیقی از سر رضایت کشیدم و گفتم چه خوب!.البته بیشتر به خاطر خودم خوشحال بودم که متوجه شدم آن که بیمار است من نیستم.!